Mesela yerdeki ekmeğe saygılı olma konusunda ülkemde mutabakat var.kimse basamaz, ayağıyla dürtüklemez ya da öper, koyar bir kenara.

Ekmek nimettir kabul peki insan bir nimet değil mi?

Çok sevdiğim bir Üstad ‘‘Saygıyı giderek daha çok önemsiyorum. Kendi değerlerimizi milimi milimine koruyarak, yaşayarak, şeffaflığa riayet ederek diyaloğu sürdürmek lazım’’ diyor.

Diyaloğu sürdürmek lazım elbet. Amma saygıyı da katık etmek gerek. Var olmak kavramı bile tüm canlıların saygıyı hak etmesi için yeterli bir sebepken, her canlı saygıyı hak ediyorken, günümüzde insanların sadece sevdiği insanlara saygı göstermesi, saygı kavramına hakkaniyetsiz bir yaklaşım olduğunun göstergesi değil mi oysa?

Bu nedenle; sadece sevdiklerimize değil, sevmediğiniz her şeye karşı gösterdiğimiz saygı ve onu anlama gayreti, bir bilinç ve saygı seviyesidir.

Her insanın bir tahtı vardır. Kiminin tahtı iş yerindedir, kiminin ki fani dünyada, kiminin ki ise gönüllerde. En köklü olanı ve saygıya değer olanı ise gönüllerde olandır. Gönül tahtları kolay kolay sarsılmaz, nankörlüğe uğramaz, zamana yenilmez.

Çıkarcılık güdülerek kişilikten ödün vermenin saygı olarak tanımlanması saygı kavramı üzerinde ticaret zihniyetiyle oynanan bir oyundur bana göre.

Ve bu oyun eğer böyle oynanacaksa; ben bu oyunda yokum…